Ang 'Sandro Bill' at ang Brand ng Disiplina ng Administrasyong Marcos

Ang paghahain ni Sandro Marcos ng "no work, no pay" bill ay hindi lamang isang simpleng panukalang batas; ito ay isang kalkuladong hakbang sa politika. Sa gitna ng mga isyu ng absenteeism sa Kongreso—partikular na ang mga usapin tungkol sa matagal na pagkawala ng ilang Senador—ipinoposisyon ng batang Marcos ang kanyang sarili bilang tagapagdala ng reporma at disiplina.

Sa pananaw ng politika, ang hakbang na ito ay nagbibigay ng "moral high ground" sa administrasyon. Ayon sa mga tagasuporta, walang sinumang nagmamahal sa bayan ang magsasabing mali ang pagpaparusa sa mga absent na mambabatas, isang pahayag na naglalayong limitahan ang espasyo para sa malayang debate. Ang mensahe ay malinaw: ang administrasyong Marcos ay para sa transparency, at ang sinumang kumontra ay tila kumokontra sa katapatan.

Gayunpaman, lumilitaw ang ilang institutional questions. Maaari bang diktahan ng isang batas ang internal na rules ng bawat kapulungan nang hindi nalalabag ang separation of powers? Sinasabi ng mga kaalyado na dahil naging epektibo ang mga ganitong polisiya sa mga progresibong bansa, siguradong ito rin ang susi sa pag-unlad ng ating Kongreso, kahit pa magkaiba ang political culture ng Pilipinas sa ibang nasyon.

Sa huli, ang HB 7432 ay nagsisilbing testamento sa "Marcos leadership brand"—isang pamumuno na nakatuon sa performance at pananagutan, na naglalayong iwanan ang lumang sistema ng politika na walang kontrol at disiplina.